നിലത്തിരിക്കുക എന്ന പാഠം

നിലത്തിരുന്ന് ഉണ്ണുന്ന ശീലം കുട്ടിക്കാലത്ത് മുതൽ ഇല്ലാത്ത ഒരാളാണ് ഞാൻ. ആരും തന്നെ അങ്ങനെ ഒരു ശീലം എന്നെ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അതിനേക്കാൾ വലിയ സത്യം ഞാൻ ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വീട്ടിൽ ചെറിയ ഒരു ഊണ് മേശ ഉണ്ടായി എന്നതാണ്. ജീവിത ശൈലി തന്നെ ആണല്ലോ എല്ലാ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുടേയും മൂല കാരണം.

പല അവസരങ്ങളിലും നിലത്ത് ഇരിക്കാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊക്കെ പൊതുവേദികളിൽ അല്ലാത്തതിനാൽ അഭിമാനക്ഷതം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.

എന്നാൽ നിലത്ത് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്ന് ശീലിക്കാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആകെ വശം കെട്ടു പോയത് എന്റെ വിവാഹ നാളിൽ ആണ്. 

ആസന്നമായ ആ മുഹൂർത്തത്തിൽ നിറഞ്ഞ സദസ്സിന് മുൻപിൽ കതിർമണ്ഡപത്തിൽ നടുവും വളച്ചു  ഇരിക്കേണ്ടിവന്ന എന്റെ അവസ്ഥ പരമ ദയനീയം തന്നെ ആയിരുന്നു. അഭിമാനക്ഷതത്തേക്കാൾ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചത് പൈതൃക സംസ്കാരത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന കേരളീയ സമൂഹം എത്രമാത്രം അകലം പാലിക്കുന്നു എന്നതിലാണ്.

നിലവിലെ നമ്മുടെ ജീവിത രീതികളിൽ പഴമയെ അപ്പാടെ പകർത്തുക എന്നുള്ളത് പ്രയാസകരവും പരിഹസനീയവും തന്നെയാണ്. എങ്കിലും പകർത്തേണ്ട കാര്യങ്ങൾ നിരവധി ഉണ്ട്. ഇതായിരുന്നു നമ്മുടെ സംസ്കാരം എന്ന ബോധമാണ് പ്രധാനം.

നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായ, നമ്മൾ വിസ്മരിക്കുന്ന നിരവധി കാര്യങ്ങൾ പഴമക്കാരിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കുകയും അത് അടുത്ത തലമുറയിലേയ്ക്ക് പകർത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടത് മഹത്തായ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ വക്താക്കൾ എന്ന നിലയിൽ നമ്മുടെ കർത്തവ്യം ആണ്. അത് അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ വരും തലമുറകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് നമ്മൾ തന്നെ ആയിരിക്കും.